Και ναι...πέρασαν 8 ημέρες . Οκτώ ολόκληρες ημέρες μετά τον χωρισμό μου. Mπορώ να πω πως πέρασα από το τρενάκι του τρόμου που ονομάζεται mood swings που αν ήταν ζωγραφισμένες σε κόμικ θα ήταν κάπως έτσι😄😖😭😡…. όπως κάθε ερωτευμένη γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της... Αλλά.Υπάρχει και το αλλά. πιστεύω ότι τώρα είμαι σε ένα πολύ καλό και υγιές στάδιο. Έχω περάσει στο στάδιο της εκλογίκευσης επιτέλους και δεν με παρασύρουν συνεχώς τα συναισθήματα. Έχω σταματήσει και να κλαίω...πολύ σημαντικό . δεν μπορούσα να το ελέγξω τις πρώτες μέρες. δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. έκλαιγα και δημόσια άμα με έπιανε στο λεωφορείο στην στάση όπου με έπιανε. και το πιο αστείο είναι ότι δεν με ένοιαζε καθόλου ο κόσμος το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν ο κόσμος. Δεν υπήρχε για εμένα.
Ήμουν μόνη...εγώ και τα συναισθήματα που με έπνιγαν και ξεχείλιζαν εν τέλη με μορφή δακρύων... γιατί αυτό ήταν... ήμουν γεμάτη.... γεμάτη θυμό...έρωτα...φόβο...θλίψη. Ήμουν γεμάτη. Και δεν ήξερα τι να τα κάνω. Δεν ήξερα που να τα διαθέσω γιατί αυτός εξαφανίστηκε, δεν ήταν εκεί . Και εγώ?... Έμεινα εκεί να στέκομαι με αυτό το τεράστιο πακέτο συναισθημάτων που μου είχε αφήσει και να μην ξέρω τι να το κάνω. Οπότε έκλαψα. Σαν να μην υπάρχει αύριο. Έκλαιγα και μπροστά του και πίσω του και μόνη μου και με κόσμο. Απλά έκλαιγα. Ώσπου μετά από 8 ημέρες , 8 δύσκολες ημέρες. Που στην αρχή νομίζεις ότι οκ ο κόσμος καταρρέει και εσύ μαζί του και ότι αρχίζεις λίγο να τα χάνεις λόγω mood swings αλλά... συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Δεν είναι και δα η πρώτη φορά ούτε η τελευταία… αυτό να έχεις κατά νου. Ότι η ζωή είναι ΠΟΝΟΣ . Και μόνο μέσα από τον πόνο μαθαίνεις να ζεις, και ζώντας να μαθαίνεις προφανώς. Χαχα είναι αλληλένδετα . Θα έλεγα διπλή η συνεπαγωγή μιας και είμαι και των θετικών επιστημών...Προφανώς και δεν δηλώνω απόλυτα υγιής , ή ακόμα, ακόμα ισορροπημένη . Αλλά σίγουρα νιώθω δυνατή και ευγνώμων που είμαι αυτή που είμαι και στέκομαι ακόμη στα πόδια μου παρά τις συνθήκες και τις καταστάσεις....Γιατί και προφανώς και δεν είναι η πρώτη φορά στα 25 αυτά χρόνια ζωής που με χαρακτηρίζουν. Και εκεί καταλαβαίνεις την δύναμη και την αγάπη που έχεις για τον εαυτό σου. Εγώ, εγώ και μόνο εγώ . Πάντα εγώ … να μαζεύω τα κομμάτια μου. Γιατί να ξέρεις θα βρεθείς πολλές φορές μόνος σε αυτή την ζωή... όπως είχα πει και σε κάποιον παλιότερα , είμαστε σε αυτόν τον κόσμο για να μοιραστούμε λίγο την μοναξιά μας . Γιατί κατά βάθος όλοι μόνοι είμαστε. Και πόσο μάλλον στα δύσκολα. Στα δύσκολα πολλές φορές ίσως να είσαι τυχερός και να έχεις ένα με δύο καλούς φίλους στο πλάι σου, αλλά τις μεγαλύτερες και πιο απαιτητικές καταστάσεις καλείσαι να τις περάσεις μόνος σου. Και αυτό γιατί μόνο έτσι θα καταφέρεις να ανακαλύψεις τι αξίζεις. Από τι είσαι φτιαγμένος τέλος πάντων. Το πόσο καλά εν τέλει μπορείς να προσέξεις τον εαυτό σου και να τον προστατέψεις. Πόσο καλός ενήλικας πλέον έχεις γίνει. γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι δεν μπορούν να μας προστατεύουν άλλοι μια ζωή. Και όταν λέω άλλοι για εμένα αυτοί είναι οι γονείς μου. Όσο πιο γρήγορα βγεις από αυτή την σκέψη τόσο γρηγορότερα θα καταφέρεις να επουλώσεις τις πληγές σου. Σαν ένα γενναίο λιοντάρι,καλείσαι να βγαίνεις μπροστά στην μάχη γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή... και δεν θα έρθει άλλος να σε προστατέψει ( ο μπαμπάς)...και καλείσαι να παλέψεις όσο πιο καλά ή άγρια μπορείς και έχεις μάθει ως τώρα..άρα μέχρι και σε αυτό μετράει το πόσες φορές έχεις πονέσει στο παρελθόν...και μετά? ...και μετά απλά you lay low και γλύφεις τις πληγές σου μέχρι να νιώσεις πάλι αρκετά δυνατός για να βγεις στο κυνήγι. Στο κυνήγι αυτό που λέγεται ΖΩΗ...
